ಒಂದೇ ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಮೂವರು ಸಿಗರೇಟು ಹೊತ್ತಿಸ್ಕೊಬಾರ್ದು!

Image

ಏಕ್ ರೆಗ್ಯುಲರ್, ದೋ ಸ್ಮಾಲ್” ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಮುಖ ಮೇಲೆ ಎತ್ತದೆಯೇ ಮೂರು ಸಿಗರೇಟುಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟ ಪಾನ್ ಅಂಗಡಿಯ ಹುಳುಕು ಹಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗ.

ಸ್ಮಂಜಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಬಾಯಿಯೊಳಗಿಟ್ಟು ಅಂಗಡಿಯ ಹರಕು ಡಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಜೀವನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಕಿರಣ್ ಕೂಡ ಸಿಗರೇಟ್ ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರೆಡಿಯಾದ.

ತನ್ನ ಸಿಗರೇಟಿನ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿಯಿಟ್ಟು ಕಿರಣ್ ಸಿಗರೇಟಿಗೂ ಜೀವನ್ ಬೆಂಕಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರಾವಣ್ ಕೂಡ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಇಟ್ಟು ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡಿದ.

ಅರ್ಧ ಉರಿದ ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಜೀವನ್ ಊದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಬಿಡದೆ ಅದೇ ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಣ್ ಸಿಗರೇಟ್ ಹಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ.

ತಕ್ಷಣ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿ ಜೀವನ್ “ಒಂದೇ ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಮೂವರು ಸಿಗರೇಟು ಹೊತ್ತಿಸ್ಕೊಬಾರ್ದು ಕಣೋ” ಅಂದ.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿರಣ್ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು “ಮೂವರು ಹೊತ್ತಿಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.

“ಮೂವರು ಒಂದೇ ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಸಿಗರೇಟ್ ಹಚ್ಚಿಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಅವರ ನಡುವೆ ಮನಸ್ತಾಪ ಆಗುತ್ತೆ” ವೇದಂತಿಯಂತೆ ನುಡಿದ ಜೀವನ್ ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಹೊಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ ಕಿರಣ್.

“ನೋಡಪ್ಪ ಕೆಲವು ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇರುತ್ತೆ. ನಿಂಗೊತ್ತ ಲವರ್ರಿಗೆ ಪೆನ್ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡ್ಬಾರ್ದು, ಗಾಜಿನ ವಸ್ತು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡ್ಬಾರ್ದು… ಹಿಂಗೆ ತುಂಬಾ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇದೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ್ಮೆಲೆ ಗೊತ್ತಾಗೋದು.. ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಜೀವನ್ ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ.

“ಒಂದೇ ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಮೂವರು ಸಿಗರೇಟು ಹೊತ್ತಿಸ್ಕೊಬಾರ್ದು ಅನ್ನೊ ಮಾತಿನ ಸತ್ಯ ಏನಂತ ನಿಂಗೊತ್ತ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಕಿರಣ್ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಹೊಗೆ ಒಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು “ಏನು” ಎಂದು ಶ್ರಾವಣ್ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.

ಕಿರಣ್ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಯಂತೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದ.

“ಈ ನಂಬಿಕೆ ಆರಂಭವಾದದ್ದು ವಿಯಟ್ನಾಂ ಯುದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಆಗ ಸೈನಿಕರು ಮೂರು ಮೂರು ಜನರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೈರಿ ಸೈನಿಕರು ಧಾಳಿ ಮಾಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ ಅಲ್ವ? ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಡ್ಡಿಯಿಂದ ಇಬ್ರು ಮಾತ್ರ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೈನಿಕ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಿಗಾವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೇ ನಂಬಿಕೆ ಈಗ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಇತಿಹಾಸದ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡಿ ಉದ್ದ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದ ಶ್ರಾವಣ್ ಮುಖವನ್ನೇ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿದ ಜೀವನ್ ತಕ್ಷಣ ಏನೋ ನೆನಪಾದಂತೆ, “ಪರ್ಸ್ ತಂದಿಲ್ಲ ಕಣೋ, ಸಿಗರೇಟ್ ದುಡ್ಡು ಕೊಡು” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ.

ಮುಗಿದ ಸಿಗರೇಟನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿಸಾಕಿ ಅದನ್ನು ಎಡಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸಕಿದ ಶ್ರಾವಣ್ ಪರ್ಸಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ಆಗ ಅವನ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ಫೋಟೊವನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದ ಜೀವನ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.

ಅಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಜೀವನ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ಫೋಟೊ!

ಜೋರು ಮಳೆಗೆ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ…

ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ಬಿಡದೆ ಜಡಿಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ಬಿಡದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಊರ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆ. ಕಂಪನಿಯ ವಾರ್ಷಿಕ, ತ್ರೈಮಾರ್ಸಿಕ, ಮಾಸಿಕ, ಪಾಕ್ಷಿಕ ಮುಗಿಯದ ಗೋಲುಗಳ ಗೋಳಿನಿಂದ ತಲೆಯಂತೂ ಚಿಟ್ಟುಹಿಡಿದಿತ್ತು.

ಊರಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದು ಬಿರುಮಳೆಯೇ. ಬಾ ಮಳೆಯೇ ಬಾ… ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತ ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಓಡಿ ಮನೆ ತಲುಪಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹಿತವೆನಿಸಿತು ಗೊತ್ತ? ನಮ್ಮೂರ ಮಳೆ ಒಂಚೂರು ಜಾಸ್ತಿ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡೆ.
Image

***
ಹೊಸ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆ ಚಾನಲುಗಳು ಬೋರು ಹೊಡೆಸಿತ್ತು. ಸೀದಾ ಅಪ್ಪನ ಬೈಕಾಪ್ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತೋಟದತ್ತ ನಡೆದೆ. ಛೀ, ಕೆಸರು ಎಂದು ಒಂದುಕ್ಷಣ ತಲ್ಲಣಿಸಿದು ನಿಜ. ಕಾಲನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟದಷ್ಟೇ.. ಏನೋ ಹಿತವೆನಿಸಿತು. ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಸಾಕಿ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಆ ಕೆಸರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದೆ. ಮಜಾವೋ ಮಜಾ..

ಕೆಸರಾಟ ಸಾಕೆನಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಸ್ಪಿಂಕರ್ ಪೈಪಲ್ಲಿ ಕಾಲು ತೊಳೆದೆ. ಆ ಸ್ಪಿಂಕ್ಲರ್ ಜಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ ತಮಾಷೆಯೆನಿಸಿತೋ. ಜಟ್ ಬುಡದಿಂದಲೇ ಕಿತ್ತು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಂಜಿಗಳ ತರಹ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿತ್ತು.. ನಾನು ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆ..

****

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ ತೋಟದತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಮಳೆಯಿಂದ ನೆಂದು ನೆಂದು ಶೀತ ಹಿಡಿದಂತೆ ಕಂಗುತೆಂಗುಗಳು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಳೆಗಿಡಗಳು, ಕೆಸುವಿನೆಲೆಗಳು, ಒಂದಲಗದೆಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಸಾಗಿದಂತೆ ಕಂಡದ್ದು ನನ್ನ ಹಳೆ ಮನೆ.

Image
***

ಅಲ್ಲಿತ್ತು ನನ್ನ ಹಳೆ ಮನೆ. ಆರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಅರಮನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ತೆಂಗಿನ ಸಿಪ್ಪೆ, ಮಡಲು ಹಾಕಿಡುವ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಾಗಿದೆ. ಆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ನನ್ನ 25 ವರ್ಷದ ನೆನಪುಗಳಿದ್ದವು.

ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಹಳೆಗಿಡವನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದುಕ್ಷಣ ನಿಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ನನ್ನಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾಗಿರಬೇಕು. ಅದರ ರೆಂಬೆ ಕಿತ್ತು ಚಾಟಿ ತಯಾರಿಸಿ ನನ್ನಜ್ಜ ನನಗೆ ಚಟಿರನೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಗಿಡವನ್ನೇ ಮುರಿದುಹಾಕಲು ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಊಹುಂ.. ಅದು ಚಿಗುರಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ಆ ಗಿಡ ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತೆ.

***

ಆ ಹಳೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಕ್ಷಣವೊಂದಿದೆ. ಅಂದು ಇಂಥದ್ದೇ ಮಳೆಗಾಲ ಭಾರಿ ಗಾಳಿಮಳೆ. ನಾವು ಮುಂಜಾನೆ ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದೇವು. ಆಗ ಮೇಲಿನಿಂದ ಚಟಪಟ ಹಂಚುಗಳ ಪೀಸುಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ನೀರು, ದಡಿಲ್ ಅನ್ನೋ ಸದ್ದು ಬೇರೆ. ಭೂಕಂಪವಾಯಿತೋ ಎಂದು ನಾನು ಸ್ಥಂಭಿಸಿದೆ.

ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಜೋರು ಮಳೆಗೆ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿದ್ದ ವಕ್ರ ತೆಂಗಿನಮರ ಮುರಿದು ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

***
ನನ್ನ ಹಳೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ನೆನಪುಗಳಿವೆ. ಹೊಸ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳಿವೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ನಿನಗೆ ಶೇಷಮ್ಮ ಟೀಚರ್‌ನ ನಂಬರ್‌ ಬೇಕಾ?

ಹನಿಕಥೆ: ಕೂಗು

“ಗಂಡಸ್ರನ್ನ ಯಾವತ್ತೂ ನಂಬಬಾರದು” ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡಳು.ಪ್ರೀತಿಸಿ ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೈಕೊಟ್ಟನಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೊಂದು ನಂಬಿಬಿಟ್ಟೆ ಅವನನ್ನು….ಹಾಗಂತ ಅವಳು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ “ಮಹೂರ್ತಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಹುಡುಗಿನ ಕರೆತನ್ನಿ” ಎಂಬ ಪುರೋಹಿತರ ಧ್ವನಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು.

ಹಿರಿಯರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಸೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಗಂಡಿನ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು. “ತುಂಬಾ ಮುಗ್ದನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಇವನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕು” ಎಂದುಕೊಂಡಳು. ಆಗ “ಅಮ್ಮಾ” ಎಂದು ಯಾರೋ ಕರೆದಂತಾಯಿತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಯಾವುದೇ ಮಗು ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಧ್ವನಿ “ಅಮ್ಮಾ.. ಅಮ್ಮಾ…”. ಇದೇನು ಭ್ರಾಂತಿ ಅಂದುಕೊಂಡವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಯಾರೋ ಒದ್ದಾಂತಾಯಿತು. ಅಮ್ಮಾ..

—————

“ಪ್ರೇಮತಾಣ” ಹನಿಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದ ಹೆಮ್ಮೆ ಈ ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗೆ. ಜನಪ್ರಿಯ ಕಥೆಗಾರ ಪ್ರೇಮಶೇಖರ ಈ ಕಥೆಗೆ ಬಹುಮಾನ ನೀಡಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ. “ಪ್ರವೀಣ ಚಂದ್ರ ಅವರ “ಕೂಗು” ಸಹಾ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ.

ತನಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದವನ ಬಗ್ಗೆಅತೀವ ತಿರಸ್ಕಾರ ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ತಾನೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಹೊರಟಿರುವ ಸತ್ಯಕಥಾನಾಯಕಿಯ ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕುತ್ತದೆ.

ಇದು ಕಥಾನಾಕಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಓದುಗರನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.”

ಜನಪ್ರಿಯ ಕಥೆಗಾರರೊಬ್ಬರು ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿದಾಗ ಆಗುವ ಖುಷಿಯ ಅನುಭವ ಅನನ್ಯ ನಾನು ಪುಳಕಗೊಂಡೆ 🙂

ಕಥೆ: ಒಂದು ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ವಿರಹದ ರಾತ್ರಿ

ಮೊಬೈಲ್ ತೆರೆದು ನೋಡಿದೆ.  ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಎರಡಾಗಿತ್ತು. ಥಕ್, ಇವಳ ನೆನಪಿನಿಂದ ನಿದ್ದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಕಣ್ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಅವಳದೇ ನೆನಪು. ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ತೆರೆದು ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. ದೂರದಲ್ಲೊಂದು ಹಕ್ಕಿ ನನ್ನತ್ತ ವೇಗವಾಗಿ ಬರುತಿತ್ತು.

**
ದಿನಾ ಆ ಗಿಡದ ರೆಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅರಳಿ ನಿಂತ ಹೂಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ನನ್ನ ಕಾಯಕ. ಅಂದು ಕೂಡ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಕೇಳಿತು ಕೀಂವ್ ಕೀಂವ್ ಸದ್ದು. ಮೇಲ್ನೋಡಿದೆ. ಕೇದಗೆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಗಿಡದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಪುಟ್ಟಹಕ್ಕಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತಿತ್ತು.

ಅರೇ, ಯಾವೂರ ಹಕ್ಕಿಯಿದು. ನನ್ನ ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅತಿಥಿ. ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ ಮುದ್ದಾಗಿದೆಯಲ್ವ. ನಾನು ಕೂಡ ಕಣ್ ಮಿಟುಕಿಸಿದೆ. “ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗೋಣ್ವ?” ಹಕ್ಕಿ ಮಾತನಾಡಿತು. ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಸಡಗರ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಕಲರವ. ಹೂಂ ಅಂದೆ.

***
ಹಕ್ಕಿ ದಿನಾ ಬರುತಿತ್ತು.  ನಾನೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಹೂ ಹಣ್ಣುಗಳ ವಿಷಯವೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವು. ಮುಂಜಾನೆ ಬಂದ ಹಕ್ಕಿ ಸಂಜೆವರೆಗೂ ಇರುತಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತಿತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಅದು ಹೆಣ್ಣು ಹಕ್ಕಿ. ನಾನು ಗಂಡು ಹಕ್ಕಿ. ಹೆಣ್ಣು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದು ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಒಮ್ಮೆಮ್ಮೆ ಈ ಹಕ್ಕಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತನೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಣ್ಣು ಕೀಳಲು ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೇ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಉರುಳಿದವು. ನಾವಿಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾದೆವು ಎಂದೆನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಹೂದೋಟದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಜೊತೆಯಾಗಿ  ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವು. ನದಿತೊರೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವು. ಆ ಹಕ್ಕಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆಯು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿ ಹೇಳಲು ಮನಸ್ಸು ತಡವರಿಸುತಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿ ಕೋಪಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಎಂಬ ಅಳುಕು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಕುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.

***
ಒಂದಿನ ಹಕ್ಕಿ ಸಪ್ಪೆಯಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಏನಾಯ್ತು ಅಂದೆ. ನಾನೂ ಬೇರೆ ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಬಿಡಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ರೆಕ್ಕೆ ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತು ಅಳುಮೋರೆ ಹಾಕಿ ಹಕ್ಕಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು.

ಹೋಗಲು ಬಿಡಬೇಡ ಎಂದಿತು ನನ್ನ ಮನಸು. ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥ ಎಂದಿತು ಒಳಮನಸು. ಅಲ್ಲಿನ ತಂಗಾಳಿ ಇಲ್ಲಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಈ ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. “ಹೋಗುವುದಾದರೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಮರೆಯದಿರು” ಎಂದೆ. ಹಕ್ಕಿ ಅಳತೊಡಗಿತು. ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲೇ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು.

***
ಹೂದೋಟ ಸಪ್ಪೆಯೆನಿಸತೊಡಗಿತು. ಎಂದಾದರೂ ಹಕ್ಕಿ ಬಂದಿತು ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ದಿನ ಕಾದುಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕೆಲವು ನಿಮಿಷವಿದ್ದು  ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಉಳಿದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ದಿನಾ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಯಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಲವಾಗತೊಡಗಿತು. ಅದರ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಗೂಡುಕಟ್ಟುವ  ಕನಸು  ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದೊಂದು ದಿನ ಪ್ರೇಮದ ಹಕ್ಕಿಯ ನೆನಪು ಜೋರಾಗಿ ಕಾಡುತಿತ್ತು. “ಕ್ರೀ ಕ್ರೀ… ಏನ್ರಿ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿದ್ದೀರಾ” ಎಂದು ಹೂದೋಟದ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿತ್ತು. “ಪ್ರೇಮದ ಹಕ್ಕಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ” ಎಂದೆ.

ಅದಕ್ಕಿದು ಹೊಸ ವಿಷ್ಯ. ಯಾವ ಹಕ್ಕಿ? ಏನ್ಕತೆ? ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂಜರಿಯಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಮತ್ತು ಆ ಹಕ್ಕಿ ಗೆಳತಿಯರು. ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ ಅಂದೆ. ಹೇಳಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿ. ಈ ಹಕ್ಕಿಯ ನಂಬಬಹುದು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು. ಈ ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ಹಕ್ಕಿ, ಚಿಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದು ಎಂದು ಪ್ರಾಮೀಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಸರಿ ಎಂದಿತ್ತು ಈ ಹಕ್ಕಿ.

“ನಿನ್ನ ಆ ಗೆಳತಿಯೇ ನನ್ನ ಮನವ ಕಾಡುವ ಪ್ರೇಯಸಿ” ಎಂದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ. “ಆ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ವಿಷ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ?” ಈ ಹಕ್ಕಿ ಕೇಳಿತು. ಇಲ್ಲ ಅಂದೆ. ನೀವೆಲ್ಲ ಹೀಗೆನೆ, ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ರೋಗ. ಯಾವ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೂ ರೆಡಿ ಇದ್ರೆ ಆಯ್ತು. ಮನಸಲ್ಲಿ ಕೊರಗೊದ್ಯಾಕೆ?” ಬುದ್ದಿ ಮಾತು ಹೇಳಿತು ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿ.

“ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ. ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ. ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಂಡ್ರೆ. ಆ ಹಕ್ಕಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದೇ?” ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಹಕ್ಕಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿತು “ನಿನಗೆ ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಹೇಳು, ನನಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವಾಗ ಆ ಹಕ್ಕಿ ದಿನಾಲೂ ಸಿಗುತ್ತೆ. ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೇನಾ ಕೇಳಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಆ ದೈರ್ಯವಂತ ಹಕ್ಕಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮೊಗ್ಗೊಂದು ಅರಳಿದಂತಾಯಿತು.

ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಗೋದು ಆಗಲಿ. ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ವಿಷ್ಯ ತಿಳಿಯಲೇ  ಬೇಕು. ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಕೊರಗೊದ್ಯಾಕೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಜವಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿದೆ. ಹೂದೋಟದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಣಪತಿ ವಿಗ್ರಹದ ಮುಂದಿನ ಮರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದೇವರನ್ನು ಬೇಡತೊಡಗಿದೆ.

“ಆ ಹಕ್ಕಿಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ರೆಡಿ ಇರು” ಎಂದಿತು. ಹೂಂ ಅಂದೆ. “ನಮ್ ಜೋಡಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು” ಎಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ. “ಸೂಪರ್, ಅಗರಬತ್ತಿ ತರಹ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹಕ್ಕಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ನೆಗೆಯಿತು. ನಾನು ಅದು ವಾಪಸ್ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯತೊಡಗಿದೆ.

ಈ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಳ್ಳಿಗಳ ಸಮೀಪ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಮರಿ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಾಡುವಂತೆ ಆ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಜೊತೆಗಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕುಕ್ಕಬಾರದು. ಎಲ್ಲಾ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅಸೂಯೆ ಪಡುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ಇದೇ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಗ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು” ನಾನು ಕನಸು ಕಾಣಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ.

ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಕಳೆದು ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿ ವಾಪಸ್ ಆಯಿತು. ಯಾಕೋ ಪಕ್ಕದ ಮರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮರಕುಟುಕ ಹಕ್ಕಿಯ ಸದ್ದು ಕಿರಿಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಹಕ್ಕಿ ಮುಖ ನೋಡಿ ಏನಾಯ್ತು ಎಂದೆ. ಅದರ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಏನೋ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು.

“ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ. ಅವಳು ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೆ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾಳಂತೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ನೇಹದ ಹಕ್ಕಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ಲಂತೆ. ಇವ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದು ತುಂಬಾ ಬಯ್ದು ಬಿಟ್ಲು. ಅವಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡೋ” ಎಂದಿತು.

ನನಗೆ ಷಾಕ್. ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡ ಕವಿಯಿತು. ಗುಡುಗು ಸದ್ದು ಬೇರೆ. ಜೋರು ಮಳೆ ಸುರಿಯೋದು ಖಾತ್ರಿ. “ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ. ಕೂಲ್” ಎಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಹಕ್ಕಿ ಸಂತೈಸಿತು. ಹೂಂ ಅಂದೆ.

“ಆಗೋದೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆ” ಏನೂ ಆಗದವನಂತೆ ಹೇಳಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆ. ಜೋರು ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ರೆಕ್ಕೆ ಪುಕ್ಕಗಳೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತೆ. ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು. ಹಗಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ರೋದನವನ್ನು ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಟ್ವಿಟ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಆ ಧ್ವನಿ ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹದ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಕೋಪತರಿಸಿತು.

ಕ್ಷಮಿಸು ಅಂದೆ ಹಕ್ಕಿ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಜೋರು ಬಯ್ದು ಬಿಡು ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೌನ ಅಸಹನೀಯವಾಗತೊಡಗಿತು. ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಯುತಿತ್ತು. ಸ್ನೇಹವಾದರೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಮನಸು ಬಯಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿ ಕೊಡೊ ಮೌನ ಶಿಕ್ಷೆ ನರಕಯಾತನೆ ನೀಡತೊಡಗಿತು.

ಸ್ನೇಹದ ಹಕ್ಕಿಯ ಸಾಂತ್ವನ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾತನೆ ಅತೀವವಾಗತೊಡಗಿತು. ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಂತೆ ಆಯ್ತು. ಮೇಲ್ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ಆ ಪ್ರೇಮದ ಹಕ್ಕಿ ನನ್ನತ್ತಲೇ ವೇಗವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮುದ್ದು ಮುಖ ಗಂಭೀರವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಿಡಿಕಾರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಕಣ್ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಎದೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಕುಕ್ಕಿದಂತಾಯ್ತು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅತೀವ ವೇದನೆಯಿಂದ ನರಳಿ ಆಕಾಶ ನೋಡಿದೆ. ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕಣ್ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಲವಾಗಿ ಕುಕ್ಕಿದಂತ್ತಾಯ್ತು.

****
ನೋವು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಅಯ್ಯೋ ಎಂದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ನನ್ನನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ “ಏನಾಯ್ತು” ಅಂದ. ಏನಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿ ದಿಂಬಿಗೆ ಮುಖವೊತ್ತಿ ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು.

ಮುಗಿಯದ ಕಥೆ: ಶ್ರಾವಣಿ

ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಹಾಗಂತ ಸರ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ತಲೆಮೇಲೆತ್ತಿ ನೋಡಿದೆ. ಕ್ಯೂಟ್ ಮುಖದ ಸಪೂರ ಸುಂದರಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆರು ಸೆಕೆಂಡು ಕಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಬಾಕಿಯಾದೆವು. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಬಂದವತ್ತೇ ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವಳ ಹೆಸರು ಶ್ರಾವಣಿ.

ಪಟಪಟನೇ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಾನು ಮೂಕನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕನಸು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯ ಯಂತ್ರಗಳ ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗಂತೂ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದ ನಂಟು. ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾದೆ.

ಸಂಜೆ ಕಾಫಿ ಅಂಗಡಿಲಿ, ಕ್ಯಾಂಟಿನಲ್ಲಿ, ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ, ಗೊಲ್ ಕಪ್ಪ ತಿನ್ನುತ್ತ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವು, ಪ್ರೀತಿ ವಿಷಯವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಅವಳು ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗೆ ಬರದ ದಿನ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೂ ಬರದಿದ್ರೂ, ಬೇಜಾರು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಪ್ರತಿ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಂತ್ರ ಕೆಟ್ಟರೆ ನನ್ನಿಂದ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಸ್ ಬೈದ್ರೆ ಮುಖ ಗಂಟಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸತ್ ಬಿಡೋಣ ಎನಿಸುತ್ತೆ ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಉದ್ದ ಜಡೆಯನ್ನು ಸವರತ್ತ ಸಮಧಾನ ಮಾಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಯಮ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಲದ ಪಿಸ್ಟನ್‌ಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೊಂದು ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಕರೆಬಂತು. ಮನಸಿಲ್ಲದ ಮನಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಸೇರುವ ಮುನ್ನ ಸಾಕಷ್ಟು ಅತ್ತಳು. ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡಬೇಡ ಎಂಬ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾವಿರ ಸಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆವು. ಅವಳಿಲ್ಲದ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅಪರೂಪವೆಂಬಂತೆ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾಕೋ ಒಂದೀನ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಷ್ಟು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದೆ.

ನಂತರ ಅವಳು ನನ್ನ ಡಿಸ್ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ಪೂಫ್….!

 

ಪುಟ್ಟಕಥೆ: ಪ್ರೇಮದ ಹಕ್ಕಿ

Image
ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಯಾವುದೋ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿತದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಮೇಲ್ನೋಡಿದೆ. ಮುದ್ದಾದ ಹಕ್ಕಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವೂರ ಹಕ್ಕಿಯಿದು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ ಚೂಟಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ವ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ನಾನೂ ಹಕ್ಕಿಯತ್ತ ನೋಡಿ ಕಣ್ ಮಿಟುಕಿಸಿದೆ. ಅದು ಗರಿಗೆದರಿ ಸ್ಮೈಲ್ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಹಕ್ಕಿ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪೆನಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೂದೋಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜತನದಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳು ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಕ್ಕಿ ಕಾಲ್ಗುಣವಾಗಿರಬೇಕು. ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಕುಂಚವಿಡಿದು ಹಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರಬಿಡಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಅಂದೊಂದು ದಿನ ಹಕ್ಕಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. “ನೀ ಬಂದು ಇಷ್ಟು ದಿನವಾಯ್ತಲ್ಲ, ನನ್ನ ಹೂದೋಟದಲ್ಲೇ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಬಿಡಬಾರದೇ?” ಎಂದೆ. ಹಕ್ಕಿಗದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಅರಿಯೋದು ಕಷ್ಟ.

ನನ್ನ ಹೂದೋಟದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಹಕ್ಕಿ “ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೆಡೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹಾರಿಹೋಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಮುದ್ದು ಹಕ್ಕಿಯೇ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವುದು ಬೇಡ. ಹಾಗೆ ಬಂದುಹೋಗಬಾರದೇ, ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ ಹೂಗಳು ಬಾಡಿಹೋಗಿವೆ. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.